{"id":34870,"date":"2021-12-29T14:09:00","date_gmt":"2021-12-29T13:09:00","guid":{"rendered":"https:\/\/pix.house\/?p=34870"},"modified":"2021-12-29T14:17:46","modified_gmt":"2021-12-29T13:17:46","slug":"fyrtel2021","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/pix.house\/en\/fyrtel2021\/","title":{"rendered":"warsztaty M\u00f3j fyrtel 2021 | podsumowanie"},"content":{"rendered":"
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Podstawow\u0105 funkcj\u0105 fotografii dokumentalnej jest szczery, uwa\u017cny i mo\u017cliwe jak najbardziej dog\u0142\u0119bny zapis czasu, kt\u00f3ry mija. Jaki by\u0142 zatem rok 2021? Czy to powolny powr\u00f3t do normalno\u015bci, czy raczej permanentny czas zmiany?<\/p>\n

Warsztaty dokumentu organizowane przez Fundacj\u0119 Pix.house odbywaj\u0105 si\u0119 nieprzerwanie od sze\u015bciu lat. Uczestniczy\u0142a w nich ponad setka wspania\u0142ych os\u00f3b – fotografek
\ni fotograf\u00f3w, dokumentalistek i dokumentalist\u00f3w. Na warsztatach uczestnicy poznawali podstawy pracy nad fotograficznym projektem d\u0142ugoterminowym, uczyli si\u0119 patrze\u0107 na otaczaj\u0105cy \u015bwiat z wra\u017cliwo\u015bci\u0105 dokumentalisty. Nawi\u0105zywali relacje oraz z uwag\u0105 analizowali rzeczywisto\u015b\u0107.<\/p>\n

Pi\u0119tnastu uczestnik\u00f3w warsztat\u00f3w, o r\u00f3\u017cnych spojrzeniach, opowiada nam czym jest przys\u0142owiowy fyrtel* – ich w\u0142asna, prywatna przestrze\u0144. Za pomoc\u0105 aparatu zabieraj\u0105 nas
\nw miejsca niby tak bliskie, ale jednak jakby obce. Pokazuj\u0105 nam ludzi, kt\u00f3rych wydaje si\u0119, \u017ce dobrze znamy, ale przez ostatni czas ich twarze by\u0142y zakryte maskami. Widzimy emocje, zapis \u017cycia. To opowie\u015b\u0107 r\u00f3wnie\u017c o nas samych.<\/p>\n

Dobrze, \u017ce fotografujemy, dobrze, \u017ce jeste\u015bmy – to znaczy, \u017ce czujemy i \u015bwiat staje si\u0119 jakby troch\u0119 lepszy.<\/p>\n

 <\/p>\n

*fyrtel \u2014 w gwarze pozna\u0144skiej: cz\u0119\u015b\u0107 miasta, dzielnica<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

<\/h4>\n

Uczestnicy warsztat\u00f3w:<\/h4>\n

Wojciech Antczak, Karolina Sa\u0142ajczyk, Tomasz Jarnicki, Jerzy Rzechanek, Przemys\u0142aw Kot, Katarzyna \u015alesi\u0144ska, Gabriela Bakunowicz, Pawe\u0142 Zaj\u0105czkowski, Ma\u0142gorzata Smieszek, Jessica Ciupa, Dominika Muszy\u0144ska, Zula Rabikowska, Marcin Nalepa, Agata Kaputa, Anna Wiech-Cygan<\/p>\n

 <\/p>\n

<\/h4>\n

<\/h4>\n

Prowadz\u0105cy:<\/h4>\n

Micha\u0142 Adamski, Mariusz Forecki, Adrian Wykrota<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Projekty:<\/strong><\/h4>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>
<\/div>\n\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Marcin Nalepa | Mi\u0119dzymie\u015bcie
\n<\/strong>
\nPoruszaj\u0105c si\u0119 po po\u0142udniowych obrze\u017cach Warszawy nie spos\u00f3b okre\u015bli\u0107 kiedy opuszcza si\u0119 miasto. Krajobraz przedmie\u015bcia p\u0142ynnie si\u0119 zmienia, ma cechy miejskie i wiejskie. Charakterystycznym elementem tej przestrzeni jest obwodnica \u2013 to ona wyznacza nieformaln\u0105 granic\u0119, kt\u00f3ra jest niewyra\u017ana. Staram si\u0119 przedstawi\u0107 niejednorodny obraz mi\u0119dzymie\u015bcia w kontek\u015bcie spo\u0142ecznym, ekonomicznym czy ekologicznym.<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Gabriela Bakunowicz | Moje jakby<\/strong><\/p>\n

Czy miasto mo\u017ce by\u0107 swojskie? Czy w mie\u015bcie mo\u017cna znale\u017a\u0107 wie\u015b?
\nW swoich pracach przywo\u0142uj\u0119 obrazy powsta\u0142e w mie\u015bcie, ale kojarz\u0105ce si\u0119 z czym\u015b sielskim, swojskim. Wychowywa\u0142am si\u0119 w ma\u0142ej miejscowo\u015bci na Podlasiu, teraz chyba pod\u015bwiadomie szukam miejsc, kt\u00f3re s\u0105 bliskie wspomnieniom z dzieci\u0144stwa. Tytu\u0142 \u201eMoje jakby\u201d wi\u0105\u017ce si\u0119 z kwesti\u0105 to\u017csamo\u015bciow\u0105. Miasto, w kt\u00f3rym mieszkam, miejsca, kt\u00f3re znam, s\u0105 \u201emoje\u201d, ale nie do ko\u0144ca, bo tutaj si\u0119 nie urodzi\u0142am. Dla mieszka\u0144c\u00f3w Warszawy jestem \u201es\u0142oikiem\u201d, dla os\u00f3b ze wsi \u201eWarszawiank\u0105\u201d. Szukanie zielonych enklaw w \u015brodku miasta, jest moim sposobem na po\u0142\u0105czenie dw\u00f3ch \u015bwiat\u00f3w, oswojeniem z miastem.<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Dominika Muszy\u0144ska | To, co zostaje jest nie z tej ziemi<\/strong><\/p>\n

Historia zna podobne przypadki \u2013 przyszli odkrywcy znikaj\u0105 w lesie i ginie po nich \u015blad. Reszta to domys\u0142y. Najwyra\u017aniej spotka\u0142o ich co\u015b radykalnie innego. Czasami zostawiaj\u0105 \u015blady, czasami mo\u017cna je ogl\u0105da\u0107. Czasami to, co zostaje jest nie z tej ziemi. I czasami zdj\u0119cia zdradzaj\u0105 t\u0119 nieziemsk\u0105 proweniencj\u0119.<\/p>\n

Tomasz Grobelski<\/em><\/p>\n

Tutaj s\u0105 ludzie zewsz\u0105d – Ukraina, Albania, Rumunia. Nie ma tak, \u017ce kto\u015b mieszka w jednym domu od trzystu lat. Moja rodzina przenios\u0142a si\u0119 tutaj spod Lwowa. Babcia zosta\u0142a na wschodzie, dwa lata si\u0119 starali, \u017ceby j\u0105 \u015bci\u0105gn\u0105\u0107. W ko\u0144cu si\u0119 uda\u0142o, ale co z tego? Jak by\u0142a w pokoju, trzeba by\u0142o firany zas\u0142ania\u0107 i \u015bwiat\u0142a gasi\u0107. Bali si\u0119, \u017ce s\u0105siedzi pomy\u015bl\u0105, \u017ce to Ukrainka.<\/p>\n

Dzie\u0144 dobry, nie wie pani, gdzie tutaj by\u0142a porod\u00f3wka?<\/em><\/p>\n

A wiem, prosz\u0119 za mn\u0105, w\u0142a\u015bnie tam id\u0119. Bo wie pani, tu duszki lataj\u0105. Kiedy\u015b syn mi m\u00f3wi, \u017ce si\u0119 boi, bo lataj\u0105. Pytam go, jak wygl\u0105daj\u0105. A on na to, \u017ce maj\u0105 takie czapki. Ja w to wierz\u0119. Sama widzia\u0142am potem jak lata\u0142y. Szybkie toto.
\nNowym kierownikiem \u0142agru zosta\u0142 oficer, kt\u00f3ry straci\u0142 nog\u0119 podczas wojny, w latach 40. Ojciec si\u0119 nie przyznawa\u0142, \u017ce jest Polakiem i w obozie przedstawia\u0142 si\u0119 jako Parchomienko. Ale kierownik raz do niego przyszed\u0142 i m\u00f3wi: \u201eA kakoj ty Parchomienko, ty bur\u017cuj”. Jak tamten zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce ojciec dobrze zna rosyjski i umie pisa\u0107, to wzi\u0105\u0142 go do pomocy do biura. Dzi\u0119ki temu ojciec wyleczy\u0142 sobie odmro\u017cone r\u0119ce i nogi.<\/p>\n

Wszystko by\u0142oby dobrze, gdyby nie moja choroba – koklusz. Mia\u0142am wtedy dziesi\u0119\u0107 lat i przyjechali\u015bmy prosto z Sybiru, wi\u0119c by\u0142am niedo\u017cywiona, wyg\u0142odzona. Jak dostawa\u0142am ataku kaszlu, to od razu mdla\u0142am. Lekarz powiedzia\u0142 do mamy: \u201eNie ma lekarstwa. Bierzcie dziecko i jed\u017acie w g\u00f3ry”.<\/p>\n

Ojciec raz m\u00f3wi: \u201eid\u017a, siadaj na t\u0119 snopowi\u0105za\u0142k\u0119, pom\u00f3\u017c ch\u0142opu, b\u0119dziesz mu zak\u0142ada\u0142 ten sznurek\u201d. Sznurek si\u0119 ci\u0105gle rwa\u0142, a on na to: \u201eChaliera, przecie\u017c tam na wschodzie te\u017c by\u0142y snopowi\u0105za\u0142ki, ale to si\u0119 powrozami wi\u0105za\u0142o!\u201d.
\nBy\u0142 tu taki Strzelecki, co opowiada\u0142, \u017ce przyp\u0142yn\u0105\u0142 okr\u0119tem z Austrii do Jeleniej G\u00f3ry.<\/p>\n

Mam przy sobie wahade\u0142ko domowej roboty. Wszystko mo\u017ce by\u0107 wahade\u0142kiem, mia\u0142am z tego egzamin. Sprawdzimy zaraz, jak\u0105 pani jest dusz\u0105. Stara dusza? Nie. Dojrza\u0142a dusza? Nie. Dusza m\u0142odzie\u017cowa? O widzi pani. To jest bardzo fajna dusza, du\u017co jest takich teraz w Niemczech.<\/p>\n

\n
<\/div>\n<\/div>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Pawe\u0142 Zaj\u0105czkowski | Half empty, half full
\n<\/strong>
\nPo II wojnie \u015bwiatowej zmienia\u0142y si\u0119 granice pa\u0144stw. Ziemie nale\u017c\u0105ce do danego kraju w jednej chwili stanowi\u0142y cz\u0119\u015b\u0107 innego. Ludzie, kt\u00f3rzy byli przesiedlani w te miejsca musieli radzi\u0107 sobie z wieloma problemami, a jednym z nich by\u0142o stworzenie nowej to\u017csamo\u015bci tych teren\u00f3w.
\nW moim projekcie przygl\u0105dam si\u0119 miastu, kt\u00f3re po wojnie zosta\u0142o podzielone na dwie cz\u0119\u015bci. Granic\u0119 mi\u0119dzy nimi stanowi rzeka. Lewobrze\u017cna dzielnica miasta, w kt\u00f3rej zniszczenia by\u0142y ogromne, zosta\u0142a odbudowana i dzi\u015b jest miejscem, gdzie mieszka ok. 20 tys. ludzi. Natomiast po drugiej stronie rzeki, w miejscu, gdzie t\u0119tni\u0142o niegdy\u015b \u017cycie, mieszka obecnie lekko ponad 200 os\u00f3b. Mimo stosunkowo niewielkich zniszcze\u0144 ta cz\u0119\u015b\u0107 zosta\u0142a rozebrana i rozgrabiona.<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

<\/div>\n
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Zula Rabikowska | Nothing but a Curtain \/ Nic, tylko Kurtyna<\/strong><\/p>\n

Czym jest kobieco\u015b\u0107 a przede wszystkim p\u0142ciowa identyfikacja os\u00f3b zamieszkuj\u0105cych w pa\u0144stwach postkomunistycznych? W projekcie bra\u0142y udzia\u0142 kobiety, osoby niebinarne i osoby transp\u0142ciowe. Przez 100 dni odwiedzi\u0142am 10 kraj\u00f3w, 20 miast oraz przeprowadzi\u0142am rozmowy z ponad 100 osobami urodzonymi po 1989, wychowanymi ju\u017c w \u201enowym \u015bwiecie\u201d. Zdj\u0119cia wykona\u0142am aparatem analogowym – Kiev 80, kt\u00f3ry zosta\u0142 wyprodukowany w roku 1978 w radzieckiej fabryce wojskowej na obszarze obecnej Ukrainy. Ze wzgl\u0119du na cechy aparatu (lub raczej jego wady konstrukcyjne) na zdj\u0119ciach powsta\u0142o odbicie – metaforyczna \u201e\u017celazna kurtyna\u201d, kt\u00f3ra dzieli\u0142a Europ\u0119 na \u201ewschodni\u0105\u201d i \u201ezachodni\u0105\u201d<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Wojciech Antczak | Elfy i tygrysy<\/strong><\/p>\n

Kr\u00f3tka relacja z malowania ca\u0142ego sk\u0142adu poci\u0105gu EN57 i pobliskiej infrastruktury.
\nAdrenalina, po\u015bpiech, s\u0142abe \u015bwiat\u0142o, obawa przed z\u0142apaniem przez S\u0142u\u017cb\u0119 Ochrony Kolei. Te wyj\u0105tkowe okoliczno\u015bci oraz fakt, \u017ce zupe\u0142nie przypadkowo uda\u0142o mi si\u0119 by\u0107 \u015bwiadkiem szybkiej akcji prowadzonej przez bardzo hermetyczne \u015brodowisko, do kt\u00f3rego niewielu ma dost\u0119p, sprawi\u0142y, \u017ce wykonanie tych zdj\u0119\u0107 dostarczy\u0142o mi wielu emocji.<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Jessica Ciupa | Ayia Napa<\/strong><\/p>\n

Ayia Napa to turystyczny kurort po\u0142o\u017cony po greckiej stronie Cypru. Miejsce znane jako imprezowy raj pe\u0142en turyst\u00f3w i szale\u0144stwa. Z jednej strony. Z drugiej to miejsce wygl\u0105da ca\u0142kiem inaczej. Moje zdj\u0119cia to intymna opowie\u015b\u0107 o sezonowych pracownikach pochodz\u0105cych z r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w, kt\u00f3rzy mimo pandemii, skomplikowanych relacji, sytuacji spo\u0142eczno – ekonomicznej staraj\u0105 si\u0119 prowadzi\u0107 normalne \u017cycie.<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Katarzyna \u015alesi\u0144ska | Fantastyczne zwierz\u0119ta i jak je pog\u0142aska\u0107<\/strong><\/p>\n

Relacje cz\u0142owieka ze zwierz\u0119ciem ukszta\u0142towa\u0142a historia cywilizacji, kultury i religii. Obecna sytuacja wielu gatunk\u00f3w jest dramatyczna, ale zauwa\u017calne jest r\u00f3wnie\u017c rosn\u0105ce zainteresowanie losem zwierz\u0105t, nie tylko tych domowych, ale te\u017c hodowlanych. Zaobserwowa\u0142am ciekawy kontekst trzymania w domu egzotycznych zwierz\u0105t. Powstaje pytanie: kto jest g\u0142\u00f3wnym tematem? Dominacja, kapita\u0142 kulturowy i ekonomiczny, mi\u0142o\u015b\u0107 do natury? Dla mnie to zwierz\u0119ta i ich przestrze\u0144.<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Jerzy Rzechanek | Vins de sucre<\/strong><\/p>\n

Na winobranie do Burgundii najpierw pojecha\u0142a moja szwagierka. To, co opowiada\u0142a po przyje\u017adzie, by\u0142o jak sen wariata. Dla relaksu, po dw\u00f3ch porodach, na winobranie wybra\u0142a si\u0119 kolejnego roku moja \u017cona. Kontakt z ni\u0105 urwa\u0142 si\u0119 na oko\u0142o tydzie\u0144. Gdy po dw\u00f3ch tygodniach przyjecha\u0142a \u201ena stopa\u201d z Francji i zacz\u0119\u0142a opowiada\u0107 – nie uwierzy\u0142em. Pojecha\u0142em i zacz\u0105\u0142em fotografowa\u0107. Od pi\u0119ciu lat co roku wracamy do Volnay kosztowa\u0107 wina i francuskiej kultury. Dla jasno\u015bci dodam, \u017ce chyba tak\u017ce i pracowa\u0107 \u2026je\u017celi to w og\u00f3le mie\u015bci si\u0119 w definicji pracy.<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Agata Kaputa | M\u00f3j Fyrtel, Tw\u00f3j Fyrtel<\/em><\/strong><\/p>\n

W 1936 roku, w ramach Centralnego Okr\u0119gu Przemys\u0142owego, kt\u00f3rego celem by\u0142o zwi\u0119kszenie gospodarczego potencja\u0142u Polski po Wielkim Kryzysie, w Mielcu zorganizowano wytw\u00f3rni\u0119 samolot\u00f3w. Fabryk\u0119 nazwano Pa\u0144stwowe Zak\u0142ady Lotnicze. W latach 1939-1944, podczas okupacji niemieckiej, w fabryce produkowano podzespo\u0142y do niemieckich samolot\u00f3w bojowych. W roku 1944 fabryka zosta\u0142a przej\u0119ta pod administracj\u0119 radzieck\u0105. W latach 1990 fabryka nadal pozostawa\u0142a w\u0142asno\u015bci\u0105 pa\u0144stwa, do roku 2007, kiedy zosta\u0142a sprzedana ameryka\u0144skiemu koncernowi Sikorsky Aircraft. W latach 90 zosta\u0142a na terenie zak\u0142adu utworzona pierwsza w Polsce specjalna strefa ekonomiczna.
\nWizualna opowie\u015b\u0107 toczy si\u0119 na przestrzeni prawie stu lat, wok\u00f3\u0142 los\u00f3w fabryki samolot\u00f3w w Mielcu, w Polsce, ukazanej przez historie ludzi w niej pracuj\u0105cych w r\u00f3\u017cnych okresach – przed drug\u0105 wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105, podczas okupacji niemieckiej, za czas\u00f3w ustroju komunistycznego i po jego upadku w 1989 roku, dalej po dzie\u0144 dzisiejszy. Tematem opowie\u015bci jest zmiana jako jedyna sta\u0142a; przemijanie i to, co pozostaje – niematerialne i materialne: Pami\u0119\u0107. Pustka. Przedmioty. \u015alady. Pami\u0119\u0107 historyczna i pami\u0119\u0107 osobista jako sk\u0142adniki to\u017csamo\u015bci ka\u017cdego z nas. M\u00f3j Fyrtel, w kt\u00f3rym sp\u0119dzi\u0142am dzieci\u0144stwo z dziadkami i wspomnienia, przez kt\u00f3re patrzy\u0142am na ludzi dzi\u015b poznanych w celu projektu fotograficznego, opowiadaj\u0105cych o tych samych miejscach, ale przez siebie i swoje historie.<\/p>\n

Projekt w trakcie realizacji.<\/p>\n

\n
<\/div>\n<\/div>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Ma\u0142gorzata Smieszek | To si\u0119 wydarza\u2026<\/strong><\/p>\n

W Polsce aktywnych jest oko\u0142o 1500 zespo\u0142\u00f3w medycznych. Odpowiadaj\u0105 one \u015brednio na 3 000 000 wezwa\u0144 rocznie i podejmuj\u0105 decyzje obarczone odpowiedzialno\u015bci\u0105 za ludzkie zdrowie i \u017cycie, nie tylko pacjent\u00f3w – w okresie pandemii r\u00f3wnie\u017c
\nza w\u0142asne i rodziny. Od marca 2021 wraz z zespo\u0142ami wkracza\u0142am w \u015bwiat pacjenta, zadaj\u0105c sobie pytanie, czy choroba to tylko awaria cia\u0142a? A mo\u017ce symptomy choroby stanowi\u0105 zaledwie wierzchni\u0105 warstw\u0119 a pod spodem, jak wielki rozro\u015bni\u0119ty korze\u0144, jest ludzka historia? Wyzwania, przed kt\u00f3rymi staj\u0105 zespo\u0142y medyczne, to najcz\u0119\u015bciej nagromadzona latami ludzka niemoc – bieda, poczucie wstydu, na\u0142ogi oraz samotno\u015b\u0107.<\/p>\n

Dla mnie \u2013 fotografki ka\u017cde z tych zdj\u0119\u0107 jest czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko kadrem chwili, to efekt spotkania z drugim cz\u0142owiekiem.
\nProjekt w trakcie realizacji.<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Karolina Sa\u0142ajczyk | Jedziemy do dziadk\u00f3w<\/strong><\/p>\n

Dzieci\u0144stwo kojarzy mi si\u0119 z ci\u0105g\u0142\u0105 eksploracj\u0105 \u015bwiata przyrody. W pami\u0119ci mam wiele miejsc i przyg\u00f3d – moje w\u0142asne Bullerbyn. Wyj\u0105tkow\u0105 jednak krain\u0105 by\u0142o dla mnie gospodarstwo dziadk\u00f3w. Dni sp\u0119dzone w oborze z kr\u00f3likami, dojenie kr\u00f3w, prowadzenie traktora podczas sianokos\u00f3w i wspinanie si\u0119 na wielk\u0105 kop\u0119 siana na wozie, to tylko u\u0142amek chwil, kt\u00f3re sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na wielk\u0105 dzieci\u0119c\u0105 przygod\u0119. Z czasem jednak krajobraz tamtejszej miejscowo\u015bci sukcesywnie si\u0119 zmienia\u0142. Obecnie typowo rolna wie\u015b przeobrazi\u0142a si\u0119 w pe\u0142n\u0105 pensjonat\u00f3w agroturystyczn\u0105 miejscowo\u015b\u0107. R\u00f3wnie\u017c moi dziadkowie nie uprawiaj\u0105 ju\u017c ziemniak\u00f3w, nie posiadaj\u0105 tak\u017ce zwierz\u0105t. Przed ostatecznym zerwaniem z tradycjami tej ziemi uda\u0142o mi si\u0119 zrobi\u0107 kilka zdj\u0119\u0107, kt\u00f3re przywo\u0142uj\u0105 wspomnienia oraz zapachy z dzieci\u0144stwa.<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Anna Wiech-Cygan | Prosta historia<\/strong><\/p>\n

Najpierw znika cz\u0142owiek. Jeden. Bo stary. I wszyscy wko\u0142o m\u00f3wi\u0105, \u017ce tyle lat prze\u017cy\u0142, \u017ce szcz\u0119\u015bcie w\u0142a\u015bciwie mia\u0142. Drugi cz\u0142owiek zostaje. I zostaj\u0105 przedmioty po tym, kt\u00f3ry znikn\u0105\u0142. A oni razem, nieroz\u0142\u0105cznie, po\u0142\u0105czeni przez Boga i ludzi, w ko\u015bciele, kiedy\u015b tam, razem sp\u0119dzili 64 lat. Ten drugi cz\u0142owiek, w otoczeniu rzeczy pierwszego, stara si\u0119 prze\u017cy\u0107 kolejne dni. I \u017cyje. I t\u0119skni. I nie widzi sensu. I jest stary. Tak bardzo stary, \u017ce w\u0142a\u015bciwie wie, \u017ce ma szcz\u0119\u015bcie. Tylko nie wie, na czym ono polega. Bo przecie\u017c zosta\u0142 sam. Jest tak stary, \u017ce zanika powoli, kurczy si\u0119 w sobie. I umiera. Zostawia po sobie przedmioty.
\nRzeczy, kt\u00f3re zostaj\u0105 po dw\u00f3jce starych ludzi, kt\u00f3rzy razem, nieroz\u0142\u0105cznie przez tyle lat, kto\u015b musi uprz\u0105tn\u0105\u0107. Pozby\u0107 si\u0119 ich. Wyrzuci\u0107, odda\u0107 komu\u015b. Wyczy\u015bci\u0107 mieszkanie i sprzeda\u0107.
\nNiekt\u00f3re z tych rzeczy dostaj\u0105 nowe \u017cycie. W nowym domu, w otoczeniu innych ludzi. Bowiem przedmioty \u017cyj\u0105 d\u0142u\u017cej ni\u017c ludzie.
\nProjekt \u201eProsta historia\u201d jest o umieraniu, pami\u0119ci i przedmiotach. Monid\u0142o pradziadk\u00f3w mojej c\u00f3rki otrzyma\u0142o drugie \u017cycie. Stoi w salonie, a ona na nie patrzy. Mia\u0142a dwa lata, gdy ostatni raz ich widzia\u0142a. Tylko zdj\u0119cia pozwol\u0105 Jej ich zapami\u0119ta\u0107.<\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Zin powarsztatowy:\u00a0<\/b><\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Edycja i projekt publikacji:<\/h4>\n

Krzysiek Or\u0142owski \/ Zinteka<\/a><\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div>

<\/div>\n<\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>
\n\t
\n\t\t
\n\t\t\t

Podzi\u0119kowania!\u00a0<\/b><\/p>\n

Serdecznie dzi\u0119kujemy wszystkim uczestnikom <\/strong>warsztat\u00f3w. W\u0142o\u017cyli\u015bcie kawa\u0142 serca, zaanga\u017cowanie i sw\u00f3j talent w realizacj\u0119 projekt\u00f3w warsztatowych – szczeg\u00f3lnie w trudnym czasie pandemii.<\/p>\n

 <\/p>\n

Warsztaty odbywa\u0142y si\u0119 w przestrzeni Fundacji PIX.HOUSE – razem tworzymy miejsce dla fotografii!<\/p>\n

 <\/p>\n

Koordynacja dzia\u0142a\u0144:<\/strong> Anna Molter, Adrian Wykrota<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

PROJEKT\u00a0 WSP\u00d3\u0141FINANSOWANY PRZEZ MIASTO POZNA\u0143 i URZ\u0104D MARSZA\u0141KOWSKI WOJEW\u00d3DZTWA WIELKOPOLSKIEGO<\/strong><\/em>
\n\"\" <\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n\n\t\t<\/div> \n\t<\/div> <\/div><\/div><\/div><\/div><\/div>\n<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Podstawow\u0105 funkcj\u0105 fotografii dokumentalnej jest szczery, uwa\u017cny i mo\u017cliwe jak najbardziej dog\u0142\u0119bny zapis czasu, kt\u00f3ry mija. Jaki by\u0142 zatem rok 2021? Czy to powolny powr\u00f3t do normalno\u015bci, czy raczej permanentny czas zmiany? Warsztaty dokumentu organizowane przez Fundacj\u0119 Pix.house odbywaj\u0105 si\u0119 nieprzerwanie od sze\u015bciu lat. Uczestniczy\u0142a...","protected":false},"author":11,"featured_media":34945,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[59],"tags":[],"class_list":["post-34870","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-co-z-ta-fotografia"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34870","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/11"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=34870"}],"version-history":[{"count":32,"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34870\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":35054,"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34870\/revisions\/35054"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/34945"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=34870"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=34870"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/pix.house\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=34870"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}